เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 27 น่าเสียดายที่เจ้าไม่ได้แซ่หวัง
“ไว้ชีวิตเจ้างั้นหรือ?”
“หากเจ้าแซ่หวัง ก็ยังพอเก็บไปคิดดูได้บ้าง”
“น่าเสียดายที่เจ้าดันแซ่จ้าว เช่นนั้นก็ไม่มีอะไรต้องคุยกันแล้ว!”
ฉินอู๋เหวยส่ายหน้าหัวเราะเบาๆ พลางเหลือบมองจุดที่จ้าวซือชงมอดไหม้กลายเป็นเถ้าธุลีอย่างเรียบเฉย
ทั้งที่เป็นเพียงเด็กหนุ่มวัยสิบสองปี แต่เมื่อลงมือฆ่าคนเป็นครั้งแรก เขากลับสงบนิ่งเยือกเย็นอย่างยิ่ง ไม่รู้สึกอึดอัดหรือไม่สบายใจแม้แต่น้อย หนำซ้ำยังค่อนข้างเพลิดเพลินเสียด้วยซ้ำ
ความรู้สึกที่ห่างหายไปนาน!
ไม่นานนัก ฉินอู๋เหวยก็หลุดหัวเราะออกมาอย่างขบขัน ก่อนเลิกหวนรำลึกถึงอดีตอีก
ตอนนี้เขาเป็นผู้มีชีวิตอมตะที่มีอายุขัยไร้สิ้นสุดแล้ว ไม่จำเป็นต้องเอาชีวิตไปแขวนไว้บนเส้นด้าย คอยเสี่ยงตายอยู่ทุกวันเหมือนในชาติก่อนอีก