กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 13 ชาตินี้อิสระเสรีฟ้าอย่าถาม เรื่องราวหมื่นพันแต่โบราณดั่งสายน้ำไหลสู่บูรพา
ไป๋จินฮั่นหรือไม่ก็เทียนซ่างเหรินเจียน ล้วนเป็นเพียงความคิดเล่นพิเรนทร์ชั่ววูบเท่านั้น
หลังรำลึกถึงวันเวลาบนดาวครามอยู่ครู่หนึ่ง ฉินอู๋เหวยก็ใคร่ครวญอย่างจริงจัง ก่อนจะตกลงใจตั้งชื่อหอนางโลมได้ในที่สุด
นั่นก็คือหอเซียวเหยา!
คนเราเกิดมาชาติหนึ่ง ย่อมต้องใช้ชีวิตอย่างอิสระเสรี
เมื่ออารมณ์สุนทรีย์พาไป ฉินอู๋เหวยยังตวัดพู่กันเขียนบทกลอนขึ้นมาว่า “ชาตินี้อิสระเสรีฟ้าอย่าถาม เรื่องราวหมื่นพันแต่โบราณดั่งสายน้ำไหลสู่บูรพา”
ฉินอู๋เหวยมองลายมือคดเคี้ยวไปมาราวกับตัวอักษรลูกอ๊อดบนกระดาษแล้วพยักหน้าอย่างพึงพอใจ ตั้งใจว่าไว้หอนางโลมสร้างเสร็จเมื่อไร จะลอกลายไปทำเป็นป้ายชื่อแขวนไว้หน้าประตูใหญ่