กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 391 พลาดสายใยพ่อลูกไปทั้งชาติ
ดวงตาของอาชูซานเต็มไปด้วยไอสังหาร เขาผลักจิ้งถิงกับพ่อบ้านออกไปทันที “ไสหัวไปให้พ้น ข้าไม่ไปไหนทั้งนั้น จะเฝ้าอยู่ที่นี่”
เขามองจิ่นหนิงอย่างเดือดดาล หยาดน้ำตาเอ่อคลอในดวงตา ก่อนจะตะเบ็งเสียงจนแหบแห้ง “แค่เรียกข้าว่าพ่อสักคำ มันยากเย็นนักหรือ?” อุโมงค์ลับ
จิ่นหนิงยังคงนิ่ง ใบหน้าไร้สีหน้าใด ๆ
จิ้งถิงกำลังจะเอ่ยปาก แต่กลับถูกนางจับมือไว้