กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 389 เป็นลม
จิ้งถิงประคองนางด้วยมือข้างหนึ่ง แทบจะอุ้มนางขึ้นรถม้า
เขาเรียกคนขับรถม้าให้บังคับรถม้าออกไป จิ่นหนิงเอนกายครึ่งซีกพิงร่างเขา กลั้นลมหายใจไว้ ทว่าก็ไม่อาจต้านความเจ็บปวดแผ่วเบาที่ค่อย ๆ ซึมลึกเข้าสู่แก้วตาดวงใจได้ ผ่านไปครู่ใหญ่จึงเอ่ยออกมาประโยคหนึ่งว่า “มิใช่บอกว่ายังเหลืออีกหนึ่งเดือนหรือ?”
จิ้งถิงกอดนางไว้ สะอื้นกล่าวว่า “มิใช่ท่านยาย เป็นบิดาของเจ้า เขา…ผูกคอตายเพื่อกราบทูลถวายฎีกากล่าวโทษมารดา!”
ทั่วร่างจิ่นหนิงเย็นเฉียบ เนิ่นนานแสนนานนางก็ไม่เปล่งเสียงแม้สักคำ กระทั่งลมหายใจก็ดูราวกับหยุดไปแล้ว