กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 379 ท้ายที่สุดก็ยังคิดถึงเขา
นายท่านผู้เฒ่าชะงักไป “ช้าก่อน!”
เขามองเซี่ยงจิ่นหนิงแล้วกดเสียงกล่าวอย่างขุ่นเคือง “เจ้าอย่าก่อเรื่อง ฝ่าฝืนพระบัญชาเป็นโทษหนักถึงขั้นประหาร รีบรับพระราชโองการแล้วไปโขกศีรษะเสีย”
เซี่ยงจิ่นหนิงมองนายท่านผู้เฒ่าอย่างหนักแน่น “ท่านปู่ ข้าไม่อาจทำตามพระบัญชา โปรดอภัยด้วย แต่เฉินจิ่นหนิงทำสิ่งใด ข้ารับผิดชอบแต่เพียงผู้เดียว จะไม่พัวพันถึงจวนโหวเด็ดขาด”
รองเสนาบดีเฉินยิ้มเยาะอย่างถือดี พลางมองซูอี้ “ใต้เท้าซู ท่านเห็นนางฝ่าฝืนพระบัญชาด้วยตาตนเอง”
ซูอี้กล่าวเสียงเย็นราวกับอุโมงค์ลับ “จะจับก็จับ พูดมากไปไย?”
“ใต้เท้าซู!” นายท่านผู้เฒ่ามองซูอี้ แล้วหันไปมองเจียงหนิงโหว “จื่อเหยียน พวกเจ้าช่วยกันเกลี้ยกล่อมนางหน่อยสิ ไฉนกลับตามใจนางไปด้วย?”