กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 373 ช่างเย็นชาไร้เมตตาเพียงใด
ชุยซื่อมองจิ่นหนิง “ฮูหยินน้อยมีธุระอันใดหรือไม่? รู้สึกไม่สบายหรือ?”
นายท่านผู้เฒ่ากล่าวอย่างโกรธเกรี้ยว “ดูสีหน้าของนางสิ ตรงไหนเหมือนคนป่วย? ต่อให้ป่วยจริง หากยังเดินเหินได้ก็ต้องกลับไป จะมีเหตุผลอันใดที่หลานสาวไม่กลับไปไว้ทุกข์เมื่อท่านย่าจากไป? ก็ไม่ใช่ทางไกลเป็นหมื่นลี้ ใช้เวลาไม่ถึงครึ่งชั่วยาม เจ้ากลับบอกว่าไม่กลับไป? ไม่มีเหตุผลใดเป็นข้ออ้างได้ทั้งนั้น”
จิ่นหนิงหลุบตาลง มิได้คิดแก้ตัว “ข้าไม่ได้ป่วย และไม่มีเหตุผลอื่น เพียงแต่ไม่อยากกลับไป”
“เจ้า...” นายท่านผู้เฒ่าโกรธจนพูดไม่ออก มองใบหน้าไร้อารมณ์ของนางแล้วข่มใจถาม “เจ้าต้องมีเหตุผลที่ไม่กลับไปสิ ไหนลองบอกเหตุผลของเจ้ามา”
จิ่นหนิงส่ายหน้า “ไม่มี”