กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 352 ไม่ใช่คนเช่นนั้น
จิ้งถิงได้ฟังแล้วก็รู้สึกเศร้าใจอยู่บ้าง
“เรื่องนี้เจ้าอย่าบอกจิ่นหนิง” เฉินกั๋วกงมองเขาด้วยแววตาหม่นหมอง “พอนึกถึงเรื่องราวตลอดหลายปีที่ผ่านมา ข้ารู้สึกละอายใจอย่างยิ่ง ข้าทำผิดมากมายเหลือเกิน ทำร้ายทั้งคนที่ข้ารักที่สุดและลูกสาวเพียงคนเดียวของข้า ใกล้สิ้นใจแล้วกลับมองเห็นเรื่องราวหลายอย่างได้ชัดเจน ลูกสาวคนนี้ของข้าไม่ธรรมดาแน่นอน องค์หญิงผิงอันบอกข้าว่าฮองเฮาไทเฮาชื่นชมนางมาก มีความคิดจะให้นางเข้ากองทัพ เฮ้อ จะว่าอย่างไรดี ข้าเองก็เป็นแม่ทัพมาก่อน ลูกของข้าได้เข้ากองทัพ ข้าย่อมดีใจอยู่แล้ว แต่ถ้าเป็นยุคสงบสุขก็ดีไป หากเกิดศึกสงคราม นางต้องนำทัพออกรบ แล้วข้าจะวางใจได้อย่างไร?”