กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 339 คนหนุ่มสาวนี่ช่างไร้ขอบเขต
ยามเช้าหิมะหยุดตกแล้ว เหมยแดงเพิ่งผลิบาน ท่ามกลางหิมะปกคลุมผืนดินกลับยิ่งดูงดงามอ่อนช้อยเป็นพิเศษ
เข่อลี่ถือกรรไกร ส่วนเข่อลี่อีกคนคล้องตะกร้าไว้ที่แขน กดกิ่งไม้ลงแล้วปล่อยดีดกลับ หิมะร่วงลงทั่วพื้นและสะบัดใส่ใบหน้าเข่อลี่จนเต็มไปด้วยเกล็ดหิมะ เข่อลี่ขุ่นเคือง “คอยดูเถิดว่าข้าจะไม่ตีเจ้าให้ตายเสีย นังตัวแสบ”
ทั้งสองไล่ตีหยอกกันอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะเงียบเสียงลงแล้วตัดกิ่งไม้
เข่อลี่อีกคนพลันลดเสียงลงกล่าวว่า “น่าเสียดายจริง ๆ ที่นางยังไม่ตาย”
“นั่นสิ ทั้งที่ใส่ยาไปมากพอแล้วแท้ ๆ”
“ช่างเถิด ถือว่านางดวงแข็ง แต่ก็อย่ากังวลไปเลย วันข้างหน้ายังอีกยาวไกล คอยดูว่านางจะหลบได้กี่ครั้ง พรุ่งนี้ข้าจะเพิ่มปริมาณยา”