กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 317 บิดากับบุตรสาวร่วมโต๊ะอาหาร
จิ่นหนิงยิ้มจนแทบคางค้าง เอ่ยถามหูชิงอวิ๋นว่า “พวกเจ้ามากันได้อย่างไร?”
“เอาผ้าแพรมาส่ง พวกเราเพิ่งตกลงซื้อผ้าแพรเมฆาชุดใหม่มาอีกชุด เนื้อนุ่มลื่นกว่าครั้งก่อน เหมาะจะใช้เป็นสินเดิมยิ่งนัก” หูชิงอวิ๋นกล่าว “อุโมงค์ลับ” อย่างได้ใจ
“ถึงอย่างนั้นก็ไม่จำเป็นต้องมาส่งพร้อมกันทั้งสามคนสักหน่อย เจ้านกแก้ว เจ้าไม่อยู่ในค่าย แอบอู้หรือ?” จิ่นหนิงถาม
นับแต่เหลยหงได้รับแต่งตั้งเป็นแม่ทัพอิงอู่ ทุกคนก็พากันเรียกเขาทีเล่นทีจริงว่านกแก้ว เขาต่อต้านมานับครั้งไม่ถ้วน ถึงขั้นเดือดดาลก็ยังไม่ได้ผล เพราะเรียกนกแก้วแล้วฟังเสนาะหูกว่าเรียกเหลยหงจริง ๆ
นานวันเข้า เขาจึงยอมรับอย่างหน้าชื่นตาบาน