กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 271 แบกหนามขอขมา
เมื่อไปถึงเรือนพักอีกแห่ง ท่านลุงชูซานกลับยืนรออยู่หน้าประตู ครั้นเห็นจิ่นหนิงมาถึง แววตาก็พลันฉายโทสะ “ข้าไม่คิดเลยว่าคุณหนูสามจะใจเหี้ยมถึงเพียงนี้ เขาเป็นถึงขั้นนี้แล้ว เจ้ายังจะให้เขาไปตายอีกหรือ?”
“ท่านรู้แล้วหรือ?” จิ่นหนิงยกมือขึ้น บอกให้เข่อลี่กับเข่อลี่ผู้น่ารักผูกรถม้าให้เรียบร้อย
ท่านลุงชูซานโกรธยิ่งนัก “ข้าย่อมรู้แล้ว บิดาเจ้าไม่ได้ปิดบังข้า คุณหนูสามช่างมีแผนการนัก ใช้ข้าให้ออกไป แล้วกลับเกลี้ยกล่อมบิดาตนให้ไปตาย ต่อให้เจ้าแค้นเขา ก็แค่หลบไปให้ไกล เหตุใดต้องทำเช่นนี้ด้วย? สภาพร่างกายของเขาในยามนี้รับโทษใด ๆ ไม่ไหวแล้ว แค่ไม้กระดานเดียวก็เอาชีวิตเขาได้ เจ้าใจแข็งลงหรือ?”