กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 269 อย่าได้ปล่อยให้นางตายดีเป็นอันขาด
ยามชูซานอานำมื้อดึกขึ้นมา ก็เห็นพ่อลูกนั่งเงียบงันหันหน้าเข้าหากัน เขารู้อยู่แล้วว่าจะเป็นเช่นนี้ จึงรีบทำอาหารแล้วนำขึ้นมา
เขายิ้มกล่าวว่า “ทำอย่างเร่งรีบ รสชาติก็คงไม่ดีนัก แผ่นแป้งนี้ก็เป็นของเหลือจากมื้อเย็นวันนี้ เอาพอประทังไปก่อนเถิด”
จิ่นหนิงได้กลิ่นหอมก็ยิ้มกล่าวว่า “มีให้กินก็ดีแล้ว”
ชูซานทำซุปแผ่นแป้งมาสองชาม ตั้งใจจะยกไปให้กั๋วกงเฉิน แต่กั๋วกงเฉินกลับเลิกผ้าห่มขึ้นกล่าวว่า “ไม่ต้องยกมา ข้าจะไปกินเอง”
“ลงจากเตียงไหวหรือขอรับ?” ชูซานรีบเข้าไปประคอง