กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 188 ขอคารวะฮูหยินผู้เฒ่า
ซูอี้เบิกตากว้างเท่าไข่นกพิราบ นี่มันบ้าชัด ๆ!
แม่หนูคนนี้ไปเรียนเรื่องพวกนี้มาตั้งแต่เมื่อใด?
เขาตวาดว่า “อย่าได้คิดเชียว พรุ่งนี้ข้าจะส่งเจ้ากลับเมืองหลวง หากเจ้ากล้ากลับไปวอนขอความช่วยเหลือจากไท่ซ่างหวงหรือไทเฮา ข้าจะหักขาเจ้าเสีย!”
ซูอี้รู้สึกว่านางบ้าไปแล้วจริง ๆ
แต่เรื่องที่ทำให้เขารู้สึกบ้ายิ่งกว่าคือ อีกสองวันต่อมา เขากลับนั่งอยู่บนรถม้ากลับเมืองหลวงพร้อมกับจิ่นหนิง
ตลอดสองวันนี้ พอตกค่ำจิ่นหนิงก็ขึ้นเขาไปขุดนิพพาน สองวันผ่านไป นิ้วมือทั้งสิบของนางล้วนขุดจนบาดเจ็บเลือดไหล
นางไม่ได้ใช้มือขุดทั้งหมด แต่เมื่อเห็นเสื้อผ้าหรือสิ่งของ นางก็จะขุดด้วยมือเปล่า เพราะกลัวว่าจะทำให้ของที่อยู่ข้างในเสียหาย