กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 187 ข้าซูจิ่นหนิงขอมอบศีรษะเป็นประกัน
กล่าวจบ เขาก็มองจิ่นหนิง “เจ้ามากับข้า ข้ามีของบางอย่างจะมอบให้เจ้า”
จิ่นหนิงมองเขา “เขามอบให้ข้าหรือ?”
“ใช่”
จิ่นหนิงตามซูอี้เข้าไปในห้องอีกห้องหนึ่ง
ซูอี้เปิดหีบ หยิบตุ๊กตาหยกตัวเล็กออกมาจากข้างใน หยกนั้นไม่ใช่หยกชั้นดี ทว่าหน้าตาของตุ๊กตากลับคล้ายจิ่นหนิงอยู่หลายส่วน
มือข้างหนึ่งของตุ๊กตาหยกตัวเล็กหักไปท่อนหนึ่ง ดูไม่สมบูรณ์
“เขาทิ้งไว้ในโรงเตี๊ยม ตอนนั้นเขาลอบมาที่นี่ ไม่ได้เข้าพักในโรงพักม้า หลังจากข้ามาถึง ข้าวของของเขาก็ถูกรื้อค้นจนหมด ของพวกนี้ตกอยู่บนพื้น คนที่ค้นทำมันหล่นจนแตก” ซูอี้กล่าว