กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 172 แม่ทัพผู้เฒ่ากลับมาแล้ว
ท่ามกลางรัตติกาล ณ ริมผาบริเวณเนินเขาหนิวซาน มือเปื้อนเลือดข้างหนึ่งคว้ากิ่งไม้เล็กริมทางไว้ ก่อนพลิกกายปีนขึ้นมา
เขาเหลือลมหายใจรวยริน
เมื่อปีนขึ้นมาแล้ว เขายังถอดเสื้อคลุมชั้นนอกมาพันแผลที่ท้องของตนเอง ห้ามเลือดไว้ได้
ทว่าเขาเสียเลือดมากเกินไปแล้ว หลังจัดการบาดแผลเรียบร้อยก็หมดสติไป
ยามฟ้าสาง รถม้าหลายคันและขบวนยาวเหยียดเคลื่อนผ่านมาทางนี้
ผู้บุกเบิกทางด้านหน้าคือทหารม้าเบาสองนาย ถือคบเพลิงอยู่ พวกเขามองเห็นคนบนพื้นกับรอยเลือดเกลื่อนพื้นแต่ไกล
ทหารม้านายหนึ่งยกมือขึ้น ส่งสัญญาณให้ขบวนรถหยุด