กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 165 ไปขอร้องท่านโหวด้วยตนเอง
ท่านกั๋วกงแทบไม่เคยเข้าไปในห้องของจิ่นหนิง ก่อนหน้านี้ที่มา ก็ล้วนรีบร้อนแล้วจากไป
ครั้งที่อยู่ที่นั่นนานที่สุด คือตอนนางได้รับบาดเจ็บ นางบอกว่าอยากกลับชิงโจว คิดถึงวันเวลาในชิงโจว
ตอนนั้นนางร้องไห้
แต่นับจากครั้งนั้นมา เขาก็ไม่เคยเห็นนางหลั่งน้ำตาเพื่อตนเองอีกแม้แต่หยดเดียว
นอกจากคราวที่เห็นภาพวาดของเจินอี๋ในห้องของเขา แต่ครั้งนั้น นางไม่ได้ร้องไห้เพื่อตัวเอง
จู่ ๆ ท่านกั๋วกงก็พบว่า ที่แท้บุตรสาวคนนี้เป็นคนดื้อรั้นยิ่งนัก
เขารู้จักนางน้อยเหลือเกิน
“มีธุระหรือ?” จิ่นหนิงเห็นเขานั่งเหม่อ จึงเอ่ยถามก่อน
ท่านกั๋วกงปรับสีหน้าให้เคร่งขรึม “ท่านย่าของเจ้าป่วย เจ้ารู้หรือไม่?”