กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 164 โรคภัยมาเยือนดุจขุนเขาถล่ม
เมื่อหยวนซื่อเห็นว่าเขายังกล้าตวาดนาง จึงตบหน้าเขาฉาดหนึ่งทันที พลางเดือดดาลว่า “เจ้าลูกอกตัญญู แม้แต่ข้าก็ยังกล้าต่อปากต่อคำหรือ?”
นัยน์ตาของเฉินเหลียงฮุยเป็นสีน้ำเงินเข้ม ความเดือดดาลพลุ่งพล่านขึ้นมา ทว่าอย่างไรเสียเขาก็ซ่อนฝีมือได้ลึกล้ำ อีกทั้งคำสอนตามจารีตฝังรากอยู่ในใจ จึงไม่อาจเอ่ยวาจาหยาบคายใส่หยวนซื่อได้เหมือนที่จิ่นหนิงด่าทอฮูหยินผู้เฒ่าอย่างเผ็ดร้อน
ทว่าวาจาอำมหิตเหล่านั้นกับฝ่ามือฉาดนี้ เขาจดจำไว้ในใจ
เมื่อกั๋วกงเฉินเห็นเฉินเหลียงฮุยถูกตบ สีหน้าก็แปรเปลี่ยนไปอย่างมาก เขากล่าวกับเฉินเหลียงฮุยว่า “คุณชายฮุย มาที่ห้องหนังสือกับข้า ข้ามีเรื่องจะพูดด้วย”
ความเดือดดาลในดวงตาของเฉินเหลียงฮุยค่อย ๆ สงบลง เขาขานรับว่า “ขอรับ!”