กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 141 สุนัขกัดกันเอง
เฉินจิ่นเซี่ยนไม่กล้าสบตาฮูหยินผู้เฒ่า นางรู้ว่าตนก่อเรื่องผิดพลาดอีกแล้ว
ชีวิตของนางย่อยยับไม่เป็นชิ้นดีแล้ว
หลังฮูหยินผู้เฒ่าจากไป หยวนซื่อสะอึกสะอื้นอยู่สองสามครั้ง ก่อนจะรีบตามออกไป นางไม่อยากอยู่ที่นี่เผชิญหน้ากับเฉินจิ่นหนิง
จิ่นหนิงนั่งลง มองเฉินจิ่นเซี่ยนด้วยแววตาเคร่งขรึม “แขวนคอเช่นนี้ ช่างกล้าหาญนัก” แต่น้ำเสียงกลับเต็มไปด้วยการเยาะเย้ยถากถาง
เฉินจิ่นเซี่ยนเบือนหน้าไปอีกทาง เสียงแหบพร่าเอ่ยแผ่วเบา “เจ้าไปเสีย ข้าไม่อยากเห็นหน้าเจ้า อุโมงค์ลับ”
เสี่ยวเจวียนเดินเข้ามาพร้อมดวงตาบวมแดงทั้งสองข้าง เอ่ยว่า “คุณหนู คุณหนูสามเป็นคนช่วยท่านไว้เจ้าค่ะ”