กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 135 มุ่งหน้าสู่สำนักราชบัณฑิตฮั่นหลิน
เฉินเหลียงฮุยรีบประสานมือคารวะ “ท่านลุง!”
เฉินกั๋วกงมองเขา แววตาซับซ้อนอยู่บ้าง “คุณชายฮุย ตอนเจ้ายังเด็ก เจ้าเรียกข้าว่าท่านพ่อ”
เฉินเหลียงฮุยชะงัก ตอนเด็กเขาเคยเรียกท่านพ่อจริง ทว่าภายหลังท่านย่าบอกว่า ในเมื่อให้กำเนิดน้องชายแล้ว ก็ไม่ต้องรับเขาเป็นบุตรสืบสกุล ให้เขากลับมาเรียกท่านลุงตามเดิม
“ไม่อยากเรียกแล้วหรือ?” เฉินกั๋วกงกล่าวเสียงเรียบ พลางเดินผ่านอุโมงค์ลับ
เฉินเหลียงฮุยรีบอธิบาย “มะ...ไม่ใช่เช่นนั้น!”
เขาค่อนข้างประหม่า แต่ท่านย่าเคยออกคำสั่งห้ามไว้อย่างเคร่งครัดจริง ๆ