กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 125 ติดกับ
หยวนซื่อมองเฉินโส่วเฉิง กล่าวอย่างขุ่นเคืองว่า “เรื่องนี้เจ้าไปจัดการ ห้ามปล่อยให้เขาไปสำนักราชบัณฑิตฮั่นหลิน” อุโมงค์ลับ
เดิมทีเฉินโส่วเฉิงไม่ได้ใส่ใจนัก แต่ภายหลังมารดาคัดค้าน เขาจึงพลอยคัดค้านไปด้วย บัดนี้มารดาไม่พูดอะไรแล้ว ส่วนบุตรชายก็แสดงท่าทีแข็งกร้าว เขาจึงไม่มีอะไรจะกล่าว ได้แต่เอ่ยว่า “เขาอยากไปก็ให้ไปเถิด ไว้ค่อยหาตำแหน่งงานให้ฉีเอ๋อร์สักตำแหน่งก็พอ”
หยวนซื่อรู้ดีว่าบุตรชายของตนมีความสามารถเพียงใด ไม่ร่ำเรียนเอาการเอางาน อีกทั้งนิสัยก็ไม่ดี ต่อให้เข้ารับราชการก็คงไปไม่รอด
นางกล่าวอย่างไม่พอใจว่า “จะหางานอะไรได้? เข้าสำนักราชบัณฑิตฮั่นหลินได้หรือ? หากเข้าไม่ได้ ต่อให้ได้ตำแหน่งสบาย ๆ สักแห่ง ก็สู้ตั้งใจทำมาหากินสักอย่างไม่ได้” อุโมงค์ลับ