กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 121 ไม่ว่าอย่างไรก็ต้องทำ
เฉินจิ่นหนิงพลันเปลี่ยนสีหน้า “อาสะใภ้รอง เจ้าด่าใครกัน? ด่าข้าก็ช่างเถิด แต่นี่เจ้าด่ารวมถึงท่านย่าด้วย หลานสาวของนางเป็นสัตว์เดรัจฉานตัวน้อย เช่นนั้นนางก็มิใช่สัตว์เดรัจฉานเฒ่าหรือ?”
หยวนซื่อพลันทำตัวไม่ถูก หันกลับไปมองฮูหยินผู้เฒ่าครั้งหนึ่ง ใบหน้าของฮูหยินผู้เฒ่ากระตุก ดวงตาฉายแววขุ่นเคือง “ดูคำพูดคำจาของเจ้าสิ!”
หยวนซื่อกล่าวอย่างน้อยใจในอุโมงค์ลับ “สะใภ้…สะใภ้ด่าเจ้าหมาตัวนั้น”
ฮูหยินผู้เฒ่ากล่าวอย่างหมดความอดทน “พอแล้ว เจ้าออกไปก่อน ข้าเฒ่ามีเรื่องจะคุยกับพี่หนิง ทางอุโมงค์ลับเจ้าก็ไม่ต้องไปยุ่ง”