กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 120 สิ่งใดเป็นของข้า ข้าจะนำไปทั้งหมด
หลับรวดเดียวจนสว่างไร้ฝัน หลับสบายเป็นพิเศษ
เฉินจิ่นหนิงลุกขึ้นก็สั่งให้คนเก็บข้าวของ บอกว่าจะย้ายไปอยู่จวนผู้บัญชาการใหญ่
การย้ายออกของเฉินจิ่นหนิงเอิกเกริกไม่น้อย ทางโถงโซ่วอันก็รู้เรื่องแล้ว
เฉินโส่วเฉิงกล่าวอย่างลำพองในอุโมงค์ลับว่า “สมควรกดดันพี่ใหญ่เสียบ้าง ดูสิ พอเขาเอ่ยปาก แม่ตัวดีนั่นก็ต้องเก็บข้าวของออกไป ยังพูดอีกว่าหากไม่พอใจจะไล่พวกเราไป ตอนนี้คนที่ไปคือนางต่างหาก”
สีหน้าฮูหยินผู้เฒ่าคลายลงเล็กน้อย นางครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่งก่อนกล่าวว่า “ไปก็อาจเป็นเพียงอารมณ์ชั่ววูบ แต่จากไปเช่นนี้ชื่อเสียงของเราย่อมไม่ดีนัก ดังนั้นภายหลังต้องหาเหตุผลไปชี้แจงกับคนภายนอก”