กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 118 ใจเกิดความสงสัย
จิ่นหนิงมองเขา แววตาราวกับเพลิง “ข้ายอมลดตัวพูดดีด้วยได้ แต่นางไม่คู่ควร ข้าเป็นเช่นนี้เสมอมา ผู้ใดเคารพข้าหนึ่งฉื่อ ข้าก็เคารพผู้นั้นหนึ่งจั้ง”
“เจ้ายังจะให้นางเคารพเจ้าอีกหรือ?” เฉินกั๋วกงเห็นว่านางช่างไร้เหตุผลสิ้นดี
“ไม่เคารพข้าแล้วต้องทำร้ายข้าหรือ? ข้าไม่ได้เสแสร้งมีเมตตาถึงเพียงนั้น นางทำร้ายข้าแล้ว ข้ายังต้องคำนึงถึงสายเลือดเดียวกันที่แต่เดิมก็ไม่มีอยู่ ไปขอโทษนางอีกหรือ” จิ่นหนิงกล่าวเสียงเย็น
เฉินกั๋วกงสูดหายใจลึก จ้องนาง “เจ้าจะดื้อรั้นเช่นนี้จริง ๆ หรือ?”
“นี่ไม่ใช่ความดื้อรั้น แต่เป็นเส้นแบ่งที่ข้ายึดถือ ทุกคนควรมีเส้นแบ่งของตนเอง เมื่อก้าวข้ามเส้นแบ่งแล้ว ก็ไม่มีเรื่องน้ำใจให้พูดถึงอีก” นางกล่าว