กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 117 เจ้าไปขอขมา
เฉินโส่วเฉิงกล่าวอย่างเดือดดาลว่า “เจ้าเป็นคนให้ข้าสั่งสอนนาง ข้าก็แค่พูดกับนางไม่กี่คำ แต่นางกลับลงมือทำร้ายข้า แม้แต่ผู้อาวุโสยังกล้าลงมือ ช่างกำเริบเสิบสานไร้กฎเกณฑ์ หากเจ้ายังไม่อบรมสั่งสอน ต่อไปในจวนนี้ยังจะมีที่ให้อุโมงค์ลับอีกหรือไม่? พี่ใหญ่ เจ้าเป็นขุนนางในราชสำนัก เรื่องอกตัญญูเช่นนี้หากผู้คนรู้เข้า เจ้าเองก็ไม่ต้องเป็นขุนนางแล้ว”
กั๋วกงเฉินชะงักไป “นางลงมือทำร้ายเจ้าจริงหรือ?”
“หากเจ้าไม่เชื่อ ก็ถามคนที่อยู่ข้างนอกดู พวกเขาเห็นกับตาทั้งนั้น”
หากเป็นเมื่อก่อน กั๋วกงเฉินคงเชื่อโดยไม่ต้องคิดว่าจิ่นหนิงลงมือจริง
แต่เมื่อนึกถึงหลายครั้งก่อนหน้านี้ จิ่นหนิงล้วนถูกใส่ความ