กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 92 เข่อลี่เกรียงไกร
ฮูหยินผู้เฒ่าโกรธจนใบหน้าเขียวคล้ำ
หยวนซื่อกล่าวอย่างตกตะลึงว่า “พี่หนิงผู้นี้ ก่อนหน้านี้อยู่คฤหาสน์ชนบทก็ไม่มีใครอบรมสั่งสอนหรือ เหตุใดนิสัยจึงเป็นเช่นนี้? หากเรื่องนี้แพร่ออกไป คงทำให้จวนกั๋วกงเสียหน้าเป็นแน่! นี่เป็นอุโมงค์ลับหรือ?”
จ่างซุนซื่อมีถ้อยคำมากมายอยากพูด แต่เพราะท่านกั๋วกงอยู่ด้วย จึงลังเลอยู่หลายครั้ง ท้ายที่สุดก็ไม่กล้าพูด
ฮูหยินผู้เฒ่าเห็นเช่นนั้น จึงกล่าวกับท่านกั๋วกงว่า “เจ้าต้องกลับไปที่ว่าการแล้วเช่นกัน ไปก่อนเถิด ไว้วันหลังพวกเราครอบครัวเดียวกันค่อยกินข้าวพร้อมหน้า แล้วพูดคุยเรื่องราวที่เกิดขึ้นในสองปีนี้กันให้ดี”