เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 24 ราชโองการมาถึง
กั๋วกงเฉินลังเลอยู่ครู่หนึ่ง แต่ไม่ได้ห้าม ปล่อยให้จางซุนซื่อส่งคนไปที่ว่าการ
“เจ้าสมควรได้รับบทเรียนเสียบ้าง!” ท่านกั๋วกงเฉินกล่าวเสียงเย็นชา ราวกับอยู่ในอุโมงค์ลับ
พ่อบ้านได้ยินเช่นนั้นก็ผ่อนคลายลงทั้งร่าง
สิ่งเดียวที่เขากลัวคือท่านกั๋วกงใจอ่อน ขอเพียงท่านกั๋วกงห้ามไว้ เขาก็ยังไปแจ้งความได้ แต่ภายหน้าคงต้องเสียงานนี้ไป
เขามองเฉินจิ่นด้วยแววตาแค้นเคือง คิดไม่ถึงจริง ๆ ว่านังสารเลวตัวน้อยผู้นี้จะลงมือโหดเหี้ยมถึงเพียงนี้ นางตัดหูเขาไปทั้งสองข้าง ทำให้เขากลายเป็นคนพิการตลอดกาล ฆ่านางเสียยังไม่เกินไปด้วยซ้ำ
แต่เมื่อนางเข้าไปอยู่ในคุกแล้ว เขาจะทำให้นางอยากมีชีวิตก็ไม่ได้ อยากตายก็ไม่อาจ
ก่อนคนจากที่ว่าการจะมาถึง กั๋วกงเฉินสั่งให้คนปิดล้อมเรือนหลีฮวาอย่างแน่นหนา