กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 18 กลับจวนอย่างปลอดภัย
แต่เฉินจิ่นหนิงกลับกล่าวว่า “ไม่ ซื่อจื่อฮุยหลินป่วย แม่ทัพส่งเขากลับเมืองก่อนเถิด อีกทั้งข้าต้องพาเขาไปด้วย หากเกิดเหตุร้ายขึ้น ข้าคงรับมือไม่ไหว”
“แล้วเจ้าจะกลับไปอย่างไร?” เฉินจิ้งถิงถาม
เฉินจิ่นหนิงยิ้มน้อย ๆ “อยู่ใกล้แค่นี้ ต่อให้เดินกลับไป ข้าก็ไปถึงได้อย่างรวดเร็ว”
คิ้วเรียวหล่อเหลาของเฉินจิ้งถิงขมวดเข้าหากันเล็กน้อย เขาส่ายหน้า “ไม่ได้ เท้าของเจ้าบาดเจ็บอยู่”
ฮุยหลินดึงชายแขนเสื้อของเฉินจิ้งถิงไว้ มองเฉินจิ้งถิง ก่อนเอ่ยอย่างกระวนกระวาย “พี่สาว ข้าไม่อยากให้ท่านไป ทางนี้มีอุโมงค์ลับ”
เฉินจิ่นหนิงอึ้งไป เงยหน้ามองเฉินจิ้งถิง เห็นเขาหน้าตึงขรึม เย็นชาและหม่นหมอง มิน่าฮุยหลินถึงได้กลัว