กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
«ถึงจะพูดอย่างนั้นก็เถอะ ถ้าถูกปฏิเสธอย่างชัดเจนแล้วก็ยังเอาแต่ถามซ้ำ ๆ ฉันคงรู้สึกรำคาญนิดหน่อย»
«ฉันก็คิดเหมือนกัน ทั้งที่เดิมทียังเป็นเพื่อนกันได้แท้ ๆ»
«ทำพี่หลีของฉันพูดไม่ออกไปเลย ฉันคิดดูแล้ว เธอจะชอบใครหรือไม่ชอบใครก็ไม่จำเป็นต้องบอกเขาจริง ๆ นั่นแหละ»
«ไม่เป็นไรนะพี่สาว อาจารย์เฮ่อพูดแทนใจเธอแล้ว»
«ตรงเกิน หล่อเกิน ฉันรักมาก»
เดิมซ่งอวี่ไป๋ยังคิดจะเอ่ยปากโต้แย้งอะไรอีกสักหน่อย แต่กลับเห็นเจียงอี้ที่อยู่ข้าง ๆ กลั้นยิ้มแทบไม่อยู่ ไหล่สั่นไปหมด
“นายหัวเราะอะไร?”
เมื่อได้ยินเช่นนั้น เจียงอี้ก็เงยหน้าขึ้น ดวงตาเต็มไปด้วยความไร้เดียงสา “หัวเราะนายไง”
อย่างน้อยคนที่ถูกปฏิเสธอย่างชัดเจนก็คือนาย ไม่ใช่หรือ?