กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย นลินเหมย
ตอนที่ 5 ในท้องของคุณน้าคือน้องชาย
ไป๋หยุนเฟิงและเว่ยหรานจู๋ฟังจนอ้าปากค้าง
เด็กหญิงตัวน้อยตรงหน้าอายุเพียงสามขวบกว่าเท่านั้น เป็นวัยที่เปี่ยมไปด้วยความไร้เดียงสา ไร้ความกังวล
ทว่าคำพูดของเด็กคนนี้...
ไป๋หยุนเฟิงปวดใจดั่งถูกมีดกรีด ในที่สุดก็อดไม่ได้ที่จะลูบศีรษะของเจ้าตัวน้อยเบาๆ “ไม่จำเป็น ไม่จำเป็นเลย!”
เขามองเข้าไปในดวงตาของนางอย่างจริงจัง “ซุ่ยหนิง เจ้าฟังข้านะ ตั้งแต่วินาทีนี้เป็นต้นไป เจ้าก็คือลูกสาวของข้า”
“เป็นลูกสาวที่จวนแม่ทัพของเราเฝ้าถวิลหาทั้งวันทั้งคืน กว่าจะได้มาอย่างยากลำบาก”
“เจ้าไม่จำเป็นต้องว่านอนสอนง่าย ยิ่งไม่ต้องทำงาน อยากกินอะไรก็กินได้เลย จะกินมากเท่าใดก็ได้ อยากร้องไห้โวยวายก็ทำได้ทั้งนั้น”