กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 510
“ช่างโชคร้ายจริงๆ!” ฉู่หรานมาถึงบนดาดฟ้าเรือ สิ่งแรกที่เขาทำคือปลดปล่อยพวกเชือกที่ผูกมัดอยู่บนดาดฟ้าเรือออก
ฉู่หรานรู้สึกว่าเพียงแค่ยืนอยู่บนดาดฟ้าเรือก็โคลงเคลงไปมาอย่างหนัก จากนั้นเขาจึงใช้ปลายเท้าแตะพื้นแล้วกระโดดขึ้นไปทันที
ฟึ่บ!
เพียงแค่การกระโดดเบาๆ เช่นนี้ เขาก็ขึ้นไปถึงความสูงกว่ายี่สิบจ้างแล้ว ฉู่หรานยืนอยู่กลางอากาศพลางก้มหน้ามองลงไป