กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 509 คลื่นลม
ฉู่หรานมองไปยังทิศใต้ที่อยู่ไกลลิบตาแล้วเอ่ยขึ้นว่า “สุดเขตทะเลใต้ น่าจะยังเหลือระยะทางอีกกว่าหนึ่งแสนไมล์ทะเลกระมัง”
“หนึ่งแสนไมล์ทะเล?” ลู่เหยาหายใจเข้าลึก ดวงตากลมโตใสกระจ่างฉายแววตื่นตะลึงอย่างเห็นได้ชัด
ฉู่หรานเองก็รู้ดีว่าการล่องเรือออกทะเลในครั้งนี้ไม่ได้ง่ายดายถึงเพียงนั้น ทว่ายิ่งยากลำบากเท่าใด ก็ยิ่งสามารถฝึกฝนจิตใจได้มากเท่านั้น ด้วยเหตุนี้จึงจะสามารถเข้าถึงสิ่งที่เรียกว่า ‘เต๋า’ ได้
“การเดินทางสู่ทะเลใต้ คือกุญแจสำคัญในการฝึก ‘จิต’ และทำความเข้าใจ ‘เต๋า’” ฉู่หรานมีความรู้สึกที่สงบนิ่งยิ่งนัก เขาคิดอยู่ในใจเช่นนี้
...