กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 472 ว่านฉางคง
ลู่เหยาที่กำลังฝึกฝนวิชาแส้อยู่บนลานกว้างหยุดมือลงในเวลาไม่นานนัก อาจเป็นเพราะเพิ่งฝึกวิชาแส้อย่างต่อเนื่อง ทำให้ตอนนี้ลู่เหยาหอบหายใจเล็กน้อย ใบหน้าขาวผ่องมีสีระเรื่อขึ้นมาจางๆ เมื่อนางเห็นฉู่หรานในทิศทางนี้ ใบหน้าของลู่เหยาก็ปรากฏรอยยิ้มที่เต็มไปด้วยความดีใจ นางโบกมือให้ทางฝั่งของฉู่หราน
ฉู่หรานเองก็มีรอยยิ้มประดับบนใบหน้าเช่นกัน เขาเดินตรงไปยังทิศทางของลู่เหยา “ลู่เหยา ข้าเพิ่งเห็นเจ้าใช้วิชาแส้ ทุกกระบวนท่าที่เจ้าออกไปล้วนไม่ธรรมดาเลย ยอดเยี่ยมมาก” ฉู่หรานกล่าวชมด้วยรอยยิ้ม