กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 228 ความลับของหลัวอิง ถ้ำที่ลึกลับ
บางครั้งในขณะที่ฉู่หรานกำลังบำเพ็ญเพียร เขาก็มักจะสัมผัสได้ถึงไอสังหารที่ทำให้เขารู้สึกหนาวเหน็บถึงกระดูก
“ข้าจะออกไปข้างนอกสักพัก เจ้าอย่าลืมนำสมุนไพรที่ตากไว้ไปบดเป็นผงในตอนบ่ายด้วย”
“อย่าลืมใส่หญ้าน้ำค้างจันทร์ลงไปเพื่อปรับสมดุลฤทธิ์ยาด้วยล่ะ”
หลัวอิงสะพายตะกร้าไม้ไผ่ หันกลับมาพูดกับฉู่หรานที่กำลังนั่งอยู่ในลานบ้าน
น้ำเสียงของนางราบเรียบและเชื่องช้า ทว่ายังคงแฝงไปด้วยความห่างเหิน
ฉู่หรานชินชากับเรื่องนี้ไปนานแล้ว เขาพยักหน้าตอบรับก่อนจะเริ่มลงมือทำงาน
ท้ายที่สุดแล้ว ในตอนนี้เขาก็เปรียบเสมือนคนที่หลัวอิงคอยดูแลอยู่ ทุกวันเขาจึงมักจะช่วยนางทำงานเล็กๆ น้อยๆ