กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 132
อย่างน้อยในวินาทีนี้ ฉู่หรานกลับรู้สึกชื่นชมหลงหนิงมากกว่าหลงอ้าว
นางคือผู้ที่ทุ่มสุดตัว เป็นความทะเยอทะยานของราชาที่ค่อยๆ ก่อตัวขึ้นจากการไม่ยอมจำนนต่อโชคชะตาของตนเอง
แต่หลงอ้าวไม่เหมือนกัน การคำนวณและพรสวรรค์ของหลงอ้าวเรียกได้ว่าได้เปรียบทั้งฟ้าดินและผู้คน
ดังนั้นในชาติก่อน หลงอ้าวถึงได้ขึ้นครองราชบัลลังก์แห่งอาณาจักรเทียนเฉาได้
“เสียใจด้วย ข้าไม่สามารถรับปากเจ้าได้”
“สำนักกระบี่ไม่ยุ่งเกี่ยวกับทางโลก ย่อมมีเหตุผลที่ไม่ยุ่งเกี่ยวกับทางโลก ข้าเองก็ไม่อยากเข้าไปก้าวก่าย”
“อีกอย่าง ข้าไม่ได้คิดจะสืบทอดตำแหน่งเจ้าสำนัก”