กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 131 ผู้ไม่ยอมก้มหัว ไม่หวาดกลัว และไม่ยอมจำนน
บนใบหน้าของเฟิงอู๋ซิวปรากฏรอยยิ้มแห่งความยินดี แววตาที่มองฉู่หรานเต็มไปด้วยความชื่นชม
สำหรับศิษย์ผู้นี้ เขารู้สึกพึงพอใจมากขึ้นเรื่อยๆ
ทั้งจิตใจและพรสวรรค์ล้วนไร้ที่ติ ผู้ที่มีความมุ่งมั่นแรงกล้าและสามารถทนต่อความเงียบเหงาที่น่าเบื่อหน่ายได้เท่านั้น ถึงจะก้าวเข้าสู่เส้นทางแห่งกระบี่ได้
ในสายตาของเฟิงอู๋ซิว ฉู่หรานคือคนประเภทนั้น
“นำกระบี่ไป แล้วกลับไปเสีย”
“เวลาสามปีเหลืออีกไม่ถึงหนึ่งปี เมื่อฝึกฝนเคล็ดกระบี่ทั้งสิบเล่มจนสำเร็จแล้ว ก็จงกลับมาที่ป่าไผ่บนยอดเขาหลัก”
เฟิงอู๋ซิวพยักหน้า ก่อนจะหมุนตัวจากไป
ร่างของเขาคล้ายกับภาพลวงตา เลือนหายไปจากจุดเดิมในพริบตา