กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 57 พบกัวอิ่งอีกครั้ง
ในสายตาของเขา ฉู่ชิ่งก็เป็นเพียงขยะชิ้นหนึ่ง ขยะที่ไม่สามารถแม้แต่จะฝึกฝนได้
แล้วจะเอาอะไรไปเปรียบเทียบกับฉู่หราน ต่อให้วันนี้ฉู่หรานจะสังหารฉู่ชิ่งต่อหน้าเขา
ฉู่ฉีก็คงไม่รู้สึกสะทกสะท้านแต่อย่างใด ทำได้เพียงลงโทษฉู่หรานตามธรรมเนียมไปอย่างนั้นเอง
“ยังไม่รีบพาขยะตัวนี้ไสหัวไปอีก เห็นแล้วขวางหูขวางตา!”
ฉู่ฉีมองดูฉู่ชิ่งที่ใบหน้าเต็มไปด้วยความสิ้นหวังและน้ำตาที่ไหลไม่หยุด ความโกรธในใจก็พุ่งพล่านขึ้นมา
เขาตะคอกใส่หน้านางฉินโดยตรง นางจึงรีบพาฉู่ชิ่งจากไปทันที
“ฉู่หาง พาคุณชายสี่กลับไปฝึกฝน”
“ช่วงสองสามวันนี้ห้ามเขาออกไปข้างนอกเด็ดขาด”