ตอนที่ 218 ดอกไม้น้อย

ตอนที่ 218 ดอกไม้น้อย

เงาร่างที่เร่งรุดของจูเหยียนวิ่งผ่านอุทยานหลวง สายลมราตรีพัดผ่าน เงาไม้ไหวระริก เสียงใบไม้เสียดสีดังซ่า ๆ ราวกับมีผู้ใดซ่อนตัวอยู่ในราตรีอันมืดมิด กำลังถูกบีบคอส่งเสียงหัวเราะชวนสยดสยอง “เกียะ ๆ ๆ”

มีกิ่งไม้เรียวยาวเกี่ยวแขนเสื้อลายเมฆาของจูเหยียนไว้ ดุจดั่งกระดูกขาวของคนตายที่แห้งกรังเปราะบางกำลังยื่นออกมาอย่างเชื่องช้า ใบไม้ที่สั่นไหวล้อลมประหนึ่งกระดูกนิ้วเรียวยาวและนิ้วหยกที่แต่งแต้มด้วยชาดย้อมเล็บสีแดงชาด จูเหยียนออกแรงกระชาก เสียง “กร๊าก!” ดังขึ้น ประหนึ่งกระดูกถูกนางกระชากหัก ทว่ายังคงมีเส้นเอ็นเชื่อมติดอยู่

จูเหยียนพลันขนพองสยองเกล้า เหงื่อกาฬไหลพราก เท้าซ้ายขวาสะดุดกันวุ่นวาย ก่อนจะประหนึ่งวิหคตื่นตระหนก ขยับปีกพึ่บพั่บแล้วหนีเตลิดกลับรังอย่างรวดเร็ว