ตอนที่ 182 ย่อมเป็นเรื่องน่ายินดี

ตอนที่ 182 ย่อมเป็นเรื่องน่ายินดี

“เจ้าฟังดูเถิดว่าเขาพูดจาเช่นนี้ได้อย่างไร หรือเป็นข้าที่ผิดกันเล่า เช่นนั้นก็เห็นทีว่ายามนั้นข้าไม่ควรรับปากเขา ยอมให้ซินกุ้ยผินเปลี่ยนฐานะกลายไปเป็นสาวใช้ร่วมเรือนในจวนอ๋องของเขาเลย!” ปลายนิ้วของไทเฮาสั่นระริก ชี้ไปยังเงาร่างที่จากไปของเซียวจิ่งชิงแต่ไกล สีหน้าสำรวมแฝงความโกรธเกรี้ยวที่คุกรุ่นอยู่ภายใน “หากข้ารู้แต่แรกว่าจะมีเรื่องวิวาทบาดหมางเช่นวันนี้ ยามนั้นก็ควรจะส่งตัวซินกุ้ยผินออกจากวังไปเสียโดยไม่สนสิ่งใด จะได้ไม่ต้องมานั่งรำคาญใจเยี่ยงวันนี้”

“ไทเฮา” หวังกูกูรีบปล่อยม่านลง พลางช่วยลูบหลังให้ไทเฮา แล้วจึงหยิบลูกประคำที่ถูกไทเฮาขว้างทิ้งไปด้วยความโทสะบนโต๊ะกลับมา จัดแจงพู่ห้อยที่ยุ่งเหยิงให้เรียบร้อย ยื่นส่งคืนให้ไทเฮาพลางเอ่ยว่า “ไทเฮาทรงกริ้วเพียงใด ก็ไม่ควรทำร้ายพระวรกายของพระองค์เองเลยเพคะ พระองค์ทอดพระเนตรดูสิเพคะ โกรธจนสีพระพักตร์เปลี่ยนไปหมดแล้ว”