ตอนที่ 145 ยิ่งไร้น้ำใจ

ตอนที่ 145 ยิ่งไร้น้ำใจ

ยามพระกระยาหารเย็น เซียวจิ่งชิงเสด็จมายังตำหนักเจาหยางเฉกเช่นทุกครา หร่านชิงเหยาผลัดเปลี่ยนเป็นฉลองพระองค์ฝ่ายในสีเรียบ แสงจันทร์อันนุ่มนวลดุจแพรไหมสาดส่องลงบนดวงหน้าพริ้มเพรา หร่านชิงเหยายิ้มแย้มผลิบานดั่งบุปผา ย่อกายคารวะอย่างแช่มช้อย “หม่อมฉันถวายพระพรฝ่าบาท ขอให้ฝ่าบาททรงพระเกษมสำราญเพคะ”

“ลุกขึ้นเถิด” หางตาและหัวคิ้วของเซียวจิ่งชิงเจือรอยยิ้ม โน้มพระวรกายกุมมือของหร่านชิงเหยาขึ้นมา ทว่ากลับได้ยินนางส่งเสียง “ซี๊ด” มือเนียนนุ่มที่กุมอยู่ในพระหัตถ์หดเกร็งวูบหนึ่ง ก่อนจะชักมือกลับไป กุมมือทั้งสองประสานไว้ คอระหงก้มต่ำลงครึ่งหนึ่ง

เซียวจิ่งชิงคลางแคลงพระทัย ขมวดคิ้วตรัสว่า “เป็นกระไรไป”