ตอนที่ 117 มีเพียงคนเดียว

ตอนที่ 117 มีเพียงคนเดียว

ภายในตำหนักฉินเจิ้ง กลิ่นเครื่องหอมไม้จื่อถานจากกระถางลายขดฉลุโปร่งโชยแตะจมูกทีละสาย หร่านชิงเหยาผ่อนแรงที่เท้าลงสามส่วน เดินเขย่งปลายเท้าก้าวเข้าไป ถ้วยชาบนกระเบื้องเคลือบเขียวแตกละเอียดเป็นเสี่ยง ๆ เห็นได้ชัดว่าถูกคนขว้างลงมาอย่างแรง แต่นางกลับแสร้งทำเป็นมองไม่เห็น รวบชายกระโปรงฉลองพระองค์ฝ่ายในขึ้นมุมหนึ่ง คุกเข่าลงอย่างอ่อนช้อยบอบบาง “ถวายพระพรฝ่าบาท ขอฝ่าบาททรงพระเกษมสำราญเพคะ”

เซียวจิ่งชิงชะงักหันขวับกลับมา คิ้วที่ขมวดแน่นพลันคลายลงหลายส่วนเมื่อเห็นผู้มาเยือน เขาสาวเท้ายาว ๆ ไม่กี่ก้าวก็มาถึงข้างกายหร่านชิงเหยา จากนั้นก็ใช้มือข้างหนึ่งช้อนพยุงนางขึ้นมา เปลี่ยนโทสะเมื่อครู่เป็นต่อว่า “ไม่เห็นเศษกระเบื้องแตกบนพื้นหรือ ยังกล้าคุกเข่าลงไปตรง ๆ เช่นนี้ หากหัวเข่าบาดเจ็บจะทำเช่นไร”