ตอนที่ 53 ผู้ใดใหญ่ผู้ใดเล็ก

ตอนที่ 53 ผู้ใดใหญ่ผู้ใดเล็ก

ภายในตำหนักจุดกำยานมะลิกลิ่นหวานละมุนไว้เล็กน้อย กลิ่นหอมลอยอ้อยอิ่งกำจายอยู่ใต้ปลายจมูก ฮองเฮาทรงลูบพู่ห้อยสีเหลืองสว่างใต้หยกขาวอุ่นแกะสลักลายแห่งเหอเถียนชิ้นหนึ่งในพระหัตถ์อย่างเชื่องช้า หยกชิ้นนี้เนื้อหยกโปร่งแสง อีกทั้งยังเป็นเนื้อหยกอุ่นที่หาได้ยากยิ่ง เมื่อกุมไว้ในมือ คิมหันตฤดูให้ความเย็นสบาย เหมันตฤดูให้ความอบอุ่นแก่กาย นับเป็นของล้ำค่าไม่ธรรมดา

หยกชิ้นนี้เป็นของที่ฝ่าบาทพระราชทานให้เมื่อครั้งนางก้าวเข้าสู่จวนอ๋องคราแรก จึงถูกนางนำติดตัวเข้าวังมาด้วย แขวนไว้บนม่านเตียงทุกเมื่อเชื่อวัน ปลอบประโลมให้นางหลับใหลได้ในยามที่ข้างแท่นบรรทมในวังชั้นในอันแสนโดดเดี่ยว

เนี่ยนชิวก้มหน้าตลอดเวลา ยืนอยู่ไม่ใกล้ไม่ไกลจากแท่นบรรทมลายหงส์ นางเดาไม่ออกว่าการที่ฮองเฮาทรงรั้งตัวนางไว้ตามลำพังมีความหมายใด ได้แต่เฝ้ารอให้เนี่ยนอวิ๋นรีบกลับมาโดยเร็ว เพื่อจะได้มาแทนที่ตำแหน่งของนาง

“เนี่ยนชิว” สุรเสียงเย็นชาของฮองเฮาดังขึ้น สะท้อนก้องในตำหนักอันกว้างขวางว่างเปล่า

“พระนาง?” เนี่ยนชิวย่อเข่าลง คุกเข่ากับพื้น ขยับตัวไปข้างหน้าสองสามก้าว เพื่อจะได้สดับฟังรับสั่งของฮองเฮาให้ถนัด

ฮองเฮาวางหยกอุ่นในพระหัตถ์ลง ปลายนิ้วลูบผ่านร่องลายแกะสลักดอกโบตั๋นบนด้านหน้าของหยกอุ่น จากนั้นจึงยื่นหยกอุ่นออกไปพลางตรัสว่า “เอาไปแขวนไว้เถิด”