ตอนที่ 22 ความจริงในกาลก่อน

ตอนที่ 22 ความจริงในกาลก่อน

เรื่องราวที่เกิดขึ้นในอุทยานหลวงระยะปลายไม่อาจกระทบถึงฮองเฮาและเจินเฟยได้แล้ว ในยามนี้เจินเฟยกำลังนั่งเป็นเพื่อนฮองเฮาอยู่ภายในตำหนักเฟิ่งอี๋

“พระนางเพคะ” เนี่ยนอวิ๋นมือเท้าคล่องแคล่ว พานายกำนัลเนี่ยนตงและเนี่ยนชิวทั้งสองคนยกน้ำชาเข้ามาถวายเจินเฟยและฮองเฮา

เมื่อวางถ้วยชาลงแล้ว เนี่ยนอวิ๋นก็ยกถาดน้ำชาเดินออกไปข้างนอก เนี่ยนตงกับเนี่ยนชิวเดินตามหลังนางไป

เจินเฟยจิบชาคำหนึ่ง เอียงศีรษะเล็กน้อย

จูเหยียนที่อยู่ด้านหลังนางมองเห็นกิริยานั้น แม้ในใจจะไม่วางใจให้เจินเฟยอยู่ภายในตำหนักเพียงลำพัง ทว่าก็ล่วงรู้ถึงเจตนาของฮองเฮา จึงจำต้องค่อย ๆ ขยับฝีเท้าถอยออกไปข้างนอก

ภายในตำหนักพลันว่างเปล่าลงในพริบตา สายตาของเจินเฟยไหวระริก ค่อย ๆ วางถ้วยชาลงกระทบโต๊ะ “พระนางทรงเรียกหม่อมฉันมา มีเรื่องอันใดหรือเพคะ”

“จะมีเรื่องอันใดได้ ก็เพียงคุยเล่นกับเจ้าเท่านั้น” ฮองเฮาทรงปัดชายฉลองพระองค์แล้วตรัส “พวกเราก็นับเป็นคนคุ้นเคยเก่าก่อน ยามยังอยู่ในห้องหอก็มิใคร่ได้ไปมาหาสู่ ไม่นึกเลยว่าเมื่อถึงคราวคัดเลือกพระสนม กลับได้มาปรนนิบัติรับใช้อยู่ข้างพระวรกายฝ่าบาทร่วมกัน เห็นทีคงเป็นบุพเพนำพา”

เจินเฟยรับฟังอยู่ มิได้เอ่ยคำใด