กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย หอคัมภีร์เถื่อน
ตอนที่ 11 สีขาวดอกแพร์
ฮองเฮาสาวพระบาทก้าวเข้ามาภายในตำหนัก เซียวจิ่งชิงกำลังประทับอยู่บนที่ประทับองค์ประธาน ในพระหัตถ์ถือถ้วยชา กลิ่นหอมกรุ่นของชาขาวหลิงอวิ๋นลอยตลบอบอวล ชะโลมเข้าสู่พระทัยของฮองเฮา
พระนางแย้มสรวลอย่างรู้ความหมาย พลางวางพระหัตถ์บนมือของเนี่ยนอวิ๋น ย่อกายลงนั่งอีกด้านหนึ่ง “ฝ่าบาท ชาอุณหภูมิอุ่นพอดีหรือไม่เพคะ”
“อืม กลิ่นชาหอมฟุ้ง ฮองเฮาลำบากแล้ว” เซียวจิ่งชิงได้ยินดังนั้น จึงหันพระพักตร์ไปทางฮองเฮา
ฮองเฮาทรงถอดปิ่นไข่มุกและฉลองพระองค์ฝ่ายในอันวิจิตรหนักอึ้งออกแล้ว ฉลองพระองค์ด้วยฉลองพระองค์หางหงส์จับจีบสีแดงชาด บนพระเศียรมีเพียงปิ่นหงส์ทองคำบริสุทธิ์คาบไข่มุกประดับพู่เพียงเล่มเดียวที่บ่งบอกถึงฐานะ นับว่างดงามพอดิบพอดี
พู่ห้อยแกว่งไกวไหวระริกอยู่เบื้องพระพักตร์ของเซียวจิ่งชิง พระองค์อดมิได้ที่จะทอดพระเนตรมองซ้ำอีกหลายครา
ฮองเฮาถูกพระองค์ทอดพระเนตรจนทรงรู้สึกขัดเขินอยู่บ้าง พักตร์พวงแก้มซับสีเลือดฝาดระเรื่อ “ฝ่าบาทโปรดปรานก็ดียิ่งแล้วเพคะ”
“ฮองเฮามีเรื่องอันใดหรือไม่” เซียวจิ่งชิงวางถ้วยชาลงกระทบกับโต๊ะ