ตอนที่ 10 คนโง่เขลาผู้หนึ่ง

ตอนที่ 10 คนโง่เขลาผู้หนึ่ง

เซียวจิ่งชิงเพิ่งจะออกว่าราชการเสร็จสิ้นอย่างเห็นได้ชัด ขบวนพระราชพิธีด้านหลังติดตามมาอยู่ไกล ๆ ส่วนพระองค์กับเกาเหวยยืนอยู่ห่างจากด้านหลังของคนทั้งสามไปไม่กี่เมตร

หวันกุ้ยผินตกใจคราหนึ่ง จากนั้นจึงรีบปรี่เข้าไปต้อนรับด้วยความยินดีปรีดา “ฝ่าบาท พระองค์ทรงออกว่าราชการเสร็จตั้งแต่เมื่อใดหรือเพคะ จะเสด็จไปหาหม่อมฉันใช่หรือไม่เพคะ”

“ถวายพระพรฮองเฮาเสร็จสิ้นแล้วรึ”

“เพคะ หม่อมฉันกำลังคิดจะกลับตำหนักจื่อหลิงอยู่พอดี พระองค์จะเสด็จไปด้วยกันหรือไม่เพคะ” น้ำเสียงของหวันกุ้ยผินทอดสูง ร่างกายเอนพิงแนบชิดไปบนพระวรกายของเซียวจิ่งชิง โดยไม่สนใจคนทั้งสองที่ยังคงคุกเข่าอยู่แม้แต่น้อย

เกาเหวยที่อยู่เบื้องหลังเซียวจิ่งชิงค่อย ๆ ก้มศีรษะลงจนชิดอกตนเอง ไอหยา นี่มันสมองหมูอันใดกันหนอ

หวันกุ้ยผินไม่รับรู้ถึงไอเย็นเยียบรอบพระวรกายของฝ่าบาทเลยหรือไร ตัวเขาแทบจะแข็งจนกลายเป็นเกล็ดน้ำแข็งอยู่รอมร่อแล้ว