ตอนที่ 338 แม่ พวกเราผิดไปแล้ว

สองพี่น้องพอได้ยินเข้า ก็พากันอึ้งตาค้างไปทันที

แต่เมื่อเห็นสีหน้าเคร่งขรึมของแม่ ก็ไม่กล้าขัดขืน ได้แต่ยอมวิ่งในสนามอย่างว่าง่าย

วิ่งไปได้ไม่กี่รอบ ทั้งสองคนก็หอบแฮ่ก ใบหน้าดวงน้อยแดงก่ำขึ้นมา

เหล่านักรบในเขตทหาร รวมถึงปู่ย่าที่ได้เห็นภาพนี้ ต่างก็รู้สึกปวดใจอย่างยิ่ง

เจียงเนี่ยนเป็นคนแรกที่นั่งไม่ติด อยากจะก้าวเข้าไปขอร้องแทน แต่พอเห็นท่าทางเคร่งขรึมของหลินเยวี่ย คำพูดที่มาถึงริมฝีปากก็ต้องกลืนกลับลงไป

เหล่านักรบต่างก็เผยสีหน้าไม่ทนดูออกมาเช่นกัน บ้างก็พึมพำเสียงเบาว่า “เด็กสองคนนี้ยังเล็กอยู่เลย ช่างมันเถอะ”

แต่ก็ไม่มีใครกล้าเข้าไปพูดกับหลินเยวี่ยจริง ๆ