กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย จันทราร้อยรัก
เจียงเนี่ยนมองท่าทางโง่งมของซูหรานแล้วก็หัวเราะจนตัวโยกตัวคลอน ยื่นมือไปตบบ่าเขาเบา ๆ “ไอ้หนุ่มโง่นี่ ทำตัวเหมือนเด็กหนุ่มเลือดร้อน ไม่รู้เหมือนใครกัน”
ซูหรานเกาหัว ยิ้มซื่อ ๆ “แม่ ผมไม่ได้ดีใจเกินไปหน่อยเหรอ”
เขาหันไปมองท้องของหลินเยวี่ยอีกครั้ง แล้วพูดต่อ “เด็ก ๆ พ่อจะตั้งใจหาเงิน ซื้อของเล่นสนุก ๆ ให้พวกเธอเยอะแยะเลยนะ”
เจียงเนี่ยนฟังแล้วทั้งโมโหทั้งขำ “แกดูแกสิ พูดเรื่องพวกนี้กับพวกเขามีประโยชน์อะไร ตอนนี้พวกเขายังเล็ก จะไปฟังเข้าใจได้ยังไง มองแวบเดียวก็รู้ว่าเป็นพ่อมือใหม่ที่ไม่มีค่าประสบการณ์”
ซูหรานถูกว่าจนหน้าแดงเรื่อ ขยับเข้าไปใกล้เจียงเนี่ยนพลางขอคำชี้แนะอย่างถ่อมตน “แม่ แล้วผมควรจะพูดอะไรกับพวกเขาบ้างล่ะ”