ตอนที่ 317 ในที่สุดเยวี่ยเยวี่ยก็เรียกฉันว่าพ่อแล้ว

ซูหรานรู้สึกว่าหัวใจของตัวเองเต้นเร็วเสียจนแทบจะกระดอนออกมาจากลำคอ เขาแอบเหลือบมองหลินเยวี่ยแวบหนึ่ง เห็นหลินเยวี่ยหลับตาอยู่ คล้ายกับว่าหลับไปแล้ว

ซูหรานแอบถอนหายใจในใจ พลางก่นด่าตัวเองว่าไม่ได้เรื่อง นอนเตียงเดียวกับเมียตัวเองแท้ ๆ ยังจะตื่นเต้นจนเป็นแบบนี้

เขาพยายามผ่อนคลายตัวเอง แล้วค่อย ๆ หลับตาลง

ไม่รู้ว่าผ่านไปนานเท่าไร ซูหรานสะลึมสะลือใกล้จะหลับ จู่ ๆ ด้านข้างก็มีเสียงขยับไหว

เขาลืมตาขึ้นดูก็พบว่าเป็นหลินเยวี่ยที่พลิกตัว แขนจึงชนโดนเขา

หัวใจของซูหรานกระตุกวูบ พลันคิดจะขยับถอยไปข้าง ๆ แต่หลินเยวี่ยกลับคว้าจับมือของเขาเอาไว้เสียหมับ ปากก็พึมพำออกมา “อย่าขยับ นอนได้แล้ว”

น้ำเสียงแฝงความง่วงงุนอยู่อย่างเต็มเปี่ยม