ตอนที่ 296 ก็คือมืดแปดด้านนั่นแหละ

บรรดาสมาชิกทีมได้ฟังก็พากันพยักหน้า ทว่าพอถึงเวลาต้องเรียนเข้าจริง ๆ ก็เริ่มรู้สึกลำบากใจ

สำหรับเหล่าชายฉกรรจ์หยาบกร้านที่ยามปกติคุ้นชินกับการจับด้ามปืน ฝึกฝนยุทธวิธี ภาษาต่างประเทศที่ส่งเสียงพูดรัวพึมพำพวกนี้ ยากยิ่งกว่าการสั่งให้พวกเขาวิ่งแบกน้ำหนัก 10 กิโลเมตรเสียอีก

เข้าเรียนวันแรก หลินเยวี่ยเขียนภาษาสื่อสารในชีวิตประจำวันง่าย ๆ สองสามประโยคลงบนกระดานดำ สอนให้ทุกคนอ่าน

เธออ่านออกเสียงได้อย่างถูกต้องชัดเจน แต่พอสมาชิกทีมอ้าปาก ไม่ใช่ว่าออกเสียงแปลกประหลาดพิลึก ก็ติด ๆ ขัด ๆ สูญเสียความเด็ดขาดกระฉับกระเฉงเหมือนยามฝึกซ้อมปกติไปจนหมดสิ้น

“พวกนายทำแบบนี้ไม่ได้นะ ต้องอ้าปากให้กว้าง แล้วออกเสียงให้เต็มคำ” หลินเยวี่ยช่วยแก้ไขให้ทีละคนอย่างไม่เหน็ดเหนื่อย ทั้งยังสอดแทรกเรื่องเล่าเล็ก ๆ น้อย ๆ อันน่าสนใจของต่างประเทศเป็นระยะเพื่อช่วยให้ทุกคนเข้าใจและจดจำ