ตอนที่ 233 หนีมาหลบภัยที่ฉันนี่เอง

ซูซิงกั๋วมองท่าทางเจ้าเล่ห์แสนกลแถมยังมุ่งมั่นจะเอาให้ได้ของหลินเยวี่ย มุมปากก็กระตุกเบา ๆ ในใจร้องว่าแย่แล้ว พลันรู้สึกเสียใจอยู่บ้างที่เมื่อครู่มัวแต่ลำพองใจจนลืมตัว คำพูดเมื่อหลุดจากปากไปแล้วก็เหมือนน้ำที่สาดออกไปไม่อาจกู้คืน ชั่วขณะนั้นไม่แน่ใจจริง ๆ ว่าจะรับปากได้หรือไม่ และไม่รู้ด้วยว่าตอนนี้จะถอนคำพูดทันหรือเปล่า