ตอนที่ 76 เอาพวกเธอสองคนไปโยนบนเขาให้หมาป่ากิน

ในเวลานั้นเอง สายลมแผ่วเบาพัดผ่าน ช่วยคลายบรรยากาศตึงเครียดนี้ลงไปได้บ้าง

แต่ทุกคนยังคงเงียบงัน ไม่มีใครรู้ว่าควรทำลายความชะงักงันนี้อย่างไรต่อไป

ผ่านไปครู่หนึ่ง ในที่สุดหวังลี่ก็ทนไม่ไหวเอ่ยปากขึ้น “ฉันไม่ได้ใส่ร้ายเธอ”

เสียงของเธอสั่นเครือเล็กน้อย แววตาเผยให้เห็นความน้อยอกน้อยใจอยู่บ้าง

หวังลี่รู้สึกมาตลอดว่าตัวเองบริสุทธิ์ เธอไม่เข้าใจว่าทำไมถึงต้องถูกดึงเข้ามาพัวพันในการวิวาทครั้งนี้

เธอแก้ต่างมาตลอด ทว่าไม่มีใครเชื่อเธอเลย

หลินเยวี่ยสบตาหวังลี่ แววตาฉายประกายสงสัยวาบหนึ่ง

เธอไม่รู้ว่าเหตุใดจู่ ๆ หวังลี่ถึงพูดแบบนี้ หรือว่าเรื่องนี้จะมีความลับอะไรกันซ่อนอยู่จริง ๆ?