กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย จันทราร้อยรัก
หลินเยวี่ยเห็นท่าทางโกรธแค้นแทนผู้อื่นของเซิ่งอี่ตันแล้วก็นึกขำ “ไม่ต้องกลัว ขอแค่พวกเขากล้ามา ฉันจะทุบตีจนพวกเขาลุกไม่ขึ้นแน่นอน”
“ยังดีที่ตอนนี้พวกเราอยู่ห่างจากพวกเขา ก็แค่ไม่รู้ว่าเยาวชนปัญญาชนชายสามคนนั้นจะเป็นยังไงบ้าง สวี่ฟางกั๋วกลับมารอบนี้ไม่รู้ว่าจะจิกหัวใช้พวกเขาอีท่าไหนอีก”
“เธออย่ามัวไปกังวลแทนเลย หากพวกเขาไม่ลุกขึ้นสู้ด้วยตัวเอง ต่อให้เธอช่วยมากแค่ไหนก็ไร้ประโยชน์”
“ก็จริง ช่างเถอะ ไม่คิดแล้ว พวกเรากลับไปดูกันดีกว่าว่าในพัสดุของเธอส่งอะไรกันมาบ้าง ผ่านไปนานขนาดนี้แล้ว อย่าให้ของบางอย่างเน่าเสียไปล่ะ”
หลินเยวี่ยถูกคำพูดของเซิ่งอี่ตันดึงสติกลับมา จึงเอ่ยยิ้ม ๆ “ได้สิ งั้นก็กลับไปดูกัน แต่ว่า คงไม่มีอะไรกันที่เน่าเสียง่ายหรอก”
ทั้งสองเร่งฝีเท้าเดินตรงไปยังที่พัก